ο δημητράκης δεν ήθελε να φάει το φαί του

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ -THE RETURN
Μην κοιτάτε που ειναι στα γερμανικά, η ταινια είναι καραρώσικη, ενα μελαγχολικό γκρι μπλε και λίγο κίτρινο αριστούργημα που αποδεικνύει οτι η οικογένεια ειναι ενα πολύ επικίνδυνο μέρος. Και όλοι, ακόμη και το αυτοκίνητο, παίζουν τέλεια.
Ειδα και τον Τελευταιο βασιλιά της Σκοτίας, και ηταν ολα πολύ χρωματιστά και ευχάριστα μέχρι που ο Φορεστ Γουίτακερ τα πήρε κι αρχισε τις σφαγές. Ω, τι ηθοποιάρα, απο το παιχνίδι των λυγμών φαινότανε βέβαια. Μέχρι τη μεση της ταινίας λες, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ. Μετά αλλάζεις, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ.
Δε θελω να πάω στην Αφρική, εχω εξαλλου δει και τον Επίμονο Κηπουρό - ούτε στη Ρωσία θέλω να πάω, θέλω μόνο να βλέπω ταινίες που δείχουν την Αφρική και τη Ρωσία. Ισως να ηθελα να πάω στο αρτιστίκ Σεντ Πητερσμπουργκ, την πατρίδα του φίλου μου Ντίμα, μαζί με τον Ντίμα όμως που ισχυρίζεται οτι το Σεντ Πίτερσμπουργκ δεν είναι Ρωσια, είναι ευρώπη και κάτι παραπάνω, κατι σαν την Κρητη δηλαδή, ξεχωριστή χώρα. Ισως να ηθελα να παω στην Αιγυπτο και στο Μαροκο, αλλα αυτο δεν ειναι Αφρική-Αφρική, είναι; Αφού δε χρειαζεται να κανεις καν εμβολια για να πας, πας για πλάκα.

ΜΙΣΩ ΤΑ ΠΛΟΙΑ

Συχαίνομαι τα πλοία. Τα βαριέμαι, με ζαλίζουν, με φρικάρουν, μου δημιουργούν την αίσθηση οτι είμαι φυλακισμένη. Σπάνια κοιμάμαι στα ταξίδια, ειδικά στις καμπίνες. Καμια φορά κοιμάμαι στους καναπέδες, διπλωμένη στα δυο σαν καρυοθραύστης, η σε κολλητές καρέκλες που εχουν ανάμεσα ανούσια μπρατσα που σε εμποδιζουν να απλωθείς. Η τελευταια φορά που ταξίδεψα ηταν σ' αυτη την καμπίνα, πριν ενα μηνα. Η συμπαθητική κυρια του δίπλα κρεβατιού μας κερασε φυστικια και μας νανούρισε με τη δύσκολη ζωή της, η υποχόνδρια ομορφη κοπέλα του από πάνω μου παραχώρησε το κάτω κρεβάτι, η τηλεοραση επαιζε ενα θεάσιμο σήριαλ -αλλα μισω τα πλοία. Δε μπαινω πλεον μια φορά το χρονο, για καλοκαιρινο ταξιδι σε μακρινό νησί, αλλα για να να δω μια συναυλία, εναν φίλο, ένα φεστιβάλ - δηλαδή πραγματα που θα έπρεπε να μπορεις να τα δεις μπαινοντας απλώς σε ένα αυτοκίνητο. Γι αυτό χανω σήμερα την συναυλία των GOTAM ΠΡΟΖΕΚΤ, επειδη χθες, τελευταια στιγμή και με τη βαλιτσα μισοέτοιμη, εμαθα οτι εχει οχτώ μποφόρ γαι θεσνίκη. Ηταν η δικαιολογία που περίμενα. Οχτώ μποφόρ ειναι πολλά, ειναι κόλαση καμιά φορά.
Δεν υπάρχει για αύριο αεροπορικό ούτε για πλακα.
Και να''μαι ακόμα στο νησί να παλεύω τηλεφωνικώς με γραφίστες, εκδοτικούς και ενα βιβλίο που θελει να εκδοθεί.
Ισως.
Ισως έπρεπε να μπω στο πλοίο, και να παλεψω με τα κύμματα.