Λοιπόν αυτή είναι η φωτό που δημοσιεύτηκε χθες, Κυριακή, στο Πρώτο ΘΕΜΑ. Το bar είναι το Mommys. Και, ναι, όλο το ίδιο φόρεμα φοράω. Αυτό απ' όσο ξέρω δεν συνηθίζεται, αλλά ο φωτογράφος Μιχάλης μου την έστειλε (θενκς!) Τώρα που την κοιτάω ήταν πιο εντυπωσιακή τυπωμένη - διότι άλλο το χαρτί και άλλο τα ψηφιακά μέσα αναπαράστασης. Στον πόλεμο μεταξύ χαρτοβιβλιόφιλων και οθονο-βιβλιόφιλων, ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 2-0 (οσο για τους εχθρους, ξερετε ποιοι είστε. ) Είναι φωτογραφία ποπ και ροκ, και εμείς (νομίζω, εύχομαι, τέλος πάντων θα ήθελα) σαν ροκ συγκρότημα: συμφωνεί και η μαμά μου σ' αυτό.
Υπάρχει και μια συνέντευξη μαζί με τη φωτό αλλά η εφημερίδα αυτή από όσο γνωρίζω δεν έχει site. Το κλιμα παντως κατα τη διάρκεια ηταν εως λογοτεχνικά παθιασμενο, τα λεγομενα ενδιαφέροντα και η κουβεντα θα μπορουσε να τραβηξει και (αν ειναι δυνατόν!) περισσοτερο απο τις δύο ώρες κατά τις οποιες το κασσετόφωνο ηταν ανοιχτό.
Όσο για το θέμα της Κάσου, εκκρεμεί ακόμα. Δεν ξέρω. Δεν. Ετοιμάζω καλού κακού βαλίτσα για το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσ/νίκης- 'ετοιμάζω' είπα; Ψέματα. Δεν την μάζεψα ποτέ. περιμένει έτοιμη σχεδόν, στο χολ - μια βαλίτσα σε υπερένταση. Σ' αυτό το σημείο έχω φτάσει, να μην ξεπακετάρω καν τις βαλίτσες.
Ντοκιμαντέερ, ντοκιμαντέουρ, ντοκιμαντέουε. Διασκεδάζουμε προσπαθώντας να το προφέρουμε όπως η Νακυ Αγάθου. Αλλά δε γίνεται, η Νάκυ, αν θυμάμαι καλά, ήταν μία.
