ΔΕ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΛΟΙΑ

Σ’ ένα nyxterino κατάστρωμα στην αρχή βλέπεις σκέτη σκοτεινιά. Δε βρίσκεις την τσάντα σου ούτε τα πόδια του διπλανού σου. Μετά από πέντε λεπτά το μάτι διακρίνει περιγράμματα, και ότι ήταν κατάμαυρο έχει γίνει απαλό γκρι. Βλέπεις τη φάτσα του Γιάννη που κοιμάται δίπλα σου, την κουπαστή, το περίγραμμα της Άννας, αυτούς που έρχονται κατά πάνω σου να σε πατήσουν –είναι περαστικοί, κινητικοί, καπνιστές, βλέπουν μόνο μαύρο. Ο τρόπος για να φωτίσει είναι να μείνεις ακίνητος στο λουλουδέ σλήπινγκ μπαγκ σου. Κοιτάζοντας, το τονίζω αυτό, τα αστέρια. Και θα νομίζεις ξαφνικά ότι χάραξε, τόσα θα βλέπεις.
Αναρωτιέμαι αν ισχύει και στη ζωή: αν καθίσω ήσυχη, αφουγκραζόμενη κάργα, αν θα αρχίσω να βλέπω ξαφνικά περιγράμματα - εκεί που ήταν τυφλά και θολά σαν κατάστρωμα πλοίου.

ΈΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ. Δε σιχαίνομαι πάντα τα πλοία. Όχι όταν ξαπλώνω στο κατάστρωμα ανάσκελα με τη θάλασσα λάδι. Δίπλα ο Γιάννης και η Άννα τσουγκρίζουν κεφάλια. Μια ροδαλή σουηδέζα/ ένας μελαχρινός, όλο μέλλον. Κοιμούνται -κοινότοπο, εντάξει- σαν ερωτευμένοι. Αυτοί με σύραν εδώ, μακριά από μοκέτες, κι από αυτούς που χυμένοι σε τσάντες/ σε πατώματα/ σε τραπέζια πλαστικά, ροχαλίζουν - και δεν έχουν κανέναν να αγαπομισούν στο πλευρό τους.
Το οπτικό μου πεδίο γεμίζει αστέρια και χάσιμο, το οπτικό μου πεδίο είναι φιξ, όταν, όπως τώρα, μαντρώνομαι σ’ ένα σλήπινγκ μπαγκ του Ιουνίου, κι ο ουρανός αναβοσβήνει στα μούτρα μου σα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα διερχόμενα φωτάκια, τα ασπροκόκκινα, δεν είναι αστέρια. Αλλά ξέρω τι είναι. [Όλοι το ξέρουν αυτό, είναι αεροπορικά φωτάκια.]
Αυτές οι ριπές που μυρίζουνε είναι τσιγάρο. Το γιγάντιο φουρφούρι στην κορυφή είναι κάτι αναγκαίο. Κι όπως είπα και πριν τα παιδιά μες τον ύπνο κοιτιούνται.
Κρατάω τα μάτια ορθάνοιχτα όλο το βράδυ.

[καποιοι μου γραψατε: τι απεγινα και γιατι δε γράφω. Ευχαριστώ.]

δεκάδες πατημένοι αχινοί

Mερικα τραγούδια των Πόρτισχεντ ακομα με κανουν να θέλω να κυλιστώ σε μια παραλία. Το Γκλόρυ Μποξ υπηρξε το σαουντρακ ενος συγκλονιστικού καλοκαιριού - εγραψα ολοκληρο κεφάλαιο υπο την επήρεια.
Η μαγευτική τραγουδίστρια των Πόρτισχεντ μοιάζει εδώ με τη Λενα Πλάτωνος, ισως γενικα θυμιζει Πλατωνος, στην εσωστρέφεια, στα μαλλιά, στους πολύ προσωπικούς στίχους. Το Σαμποτάζ μου αρέσει ακόμα - ακομα κι αν δε με κανει να θελω να κυλιστώ σε μια παραλια.
Παρεπιπτόντως, κυλιέμαι σε παραλιες ούτως η άλλως, απο σήμερα. Η Καβάλα προσφέρεται για κύλισμα. Ειναι περιπου το μονο που μπορώ να κάνω το καλοκαίρι.
αφού
ζω από καλοκαίρι σε καλοκαίρι οπως οι ταξιτζήδες από νυχτα σε νύχτα. Επισης ζω σαν ταξιτζης, από νύχτα σε νύχτα. Εκτος απο κουκουβάγια ειναι πιθανο οτι στην προηγούμενη ζωή ήμουν κολοκυθάκι. Κατι που ανθιζει το Μάη και ξεραίνεται το Σεπτέμβρη πάντως.
τα καλοκαιρια γλυστρανε στον ουρανίσκο σα μύδια. Και τόνοι μυδιών γλυστρανε στον οισοφάγο τα καλοκαιρια. Αυτα τα διεσταλμένα καλοκαίρια χωράνε τα πάντα. Ξενυχτια, πιόματα, ξημερώματα, δεκάδες πατημενους αχινούς. (απο το χάπι λου)
[πατησα τον πρώτο αχινο της χρονιάς. και η τηλεοραση προειδοποιεί, να ανανεωνετε το αντηλιακο σας μετά το μπανιο.]

ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΑΝΕ ΤΑ ΠΑΡΤΥ

Παλι κατι χανω: την παρουσίαση του Μαμαλούκα. Αξιζει να πατε μια βόλτα αν αγαπάτε το καλό αστυνομικό μυθιστόρημα: Ο ΜΟΣΤΡΑΣ έκανε Β' εκδοση μολις 19 μέρες μετά την πρώτη κυκλοφορία του, το αλάνθαστο κριτήριο του κοινού δε μπορει να κάνει λάθος. Την Τετάρτη 13 Ιουνίου στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου, Πανεπιστημίου 37 & Κοραή,Αθήνα, στις 7 μμ, η παρουσίαση του βιβλίου Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα. παρουσιάzουν οι: Κορτώ,D.Γκενεράλης.

Αλλο παρτυ, που μπορει και να μη χάσω, διοτι μαλλον θα ειμαι διερχομενη (στο δρόμο για τη δική μου παρουσιαση στην Καβάλα δηλαδή) ειναι αυτη την Παρασκευή στις 9, στο μπαρ ΚΗΠΟΣ,ΜΠΕΝΑΚΗ 78, ΕΞΑΡΧΕΙΑ, ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Χ ΑΙΜΑΤΟΣ, της ΖΕΦΗΣ ΚΟΛΙΑ. Θα σας δω εκεί -ισως!

Το παρτυ των Εξαρχειων που δεν εχασα, ηταν στο ΒΟΧ, του συγγραφέα Νικου Βλαντη που παντρευτηκε, και σαν να μη έφτανε αυτό, εφτιαξε, ακουσον άκουσον, δικο του εκδοτικό οικο μαζί με τη συγγραφέα γυναίκα του. Δυο νεαροί συγγραφείς μαζί, ακούγεται επίφοβο, τρομακτικό και ρομαντικό, μια φαντασίωση, αλλα δε βλέπω γιατί να μην πετυχει αυτός ο γάμος. Τα παιδιά έλαμπαν σα ντισκομπάλες. Επισης ο Βλαντής δεν ειναι ο τυπικος ονειροπολος, πένης συγγραφέας, εχει -περιέργως- και μια επιχειρηματική πλευρά. Ηταν σχεδον όλοι εκει, εκτος απο τη Σωτη Τριανταφύλλου που παρουσιαζε στν Ιανό ενα βιντεο, και στο οποιο μ'επιασε μια εντονη διάθεση να παω αλλα δεν τα κατάφερα δυστυχώς να διακτινιστώ, πράγμα που έχω πολύ μετανιώσει. Για το παρτυ στο ΒΟΧ εχω φωτογραφιες-ντοκουμέντα πάντως, που θα κανουν καποιους να κοκκινίσουν. Οπως αυτη. Μεινετε συντονισμενοι.
ΚΟΥΙΖ- ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑς ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΩ?

ΚΙ ΑΛΛΟ ΛΟΥ

απόπειρα φωτογράφισης για την ATHENS VOICE

ΘΑ ΚΑΝΩ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΙΣ 20 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΜΟ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΙΣΜΟΣ.
ΤΟ ΑΠΕΦΕΥΓΑ ΕΠΙΜΕΛΩΣ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΩΣ, ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ Ο ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ, Ο ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΜΕΡΤΖΙΔΗς ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΛΥ ΖΕΣΤΑ.

ΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ; ΝΑ ΒΡΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕ Ο ΛΕΥΚΑΔΙΤΗS ΤΟΤΕ, ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΠΙ ΛΟΟ. ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΑΟΥΝΤΡΑΚ, ΕΙΝΑΙ ΤΙΓΚΑ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ.

ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΟ ΛΙΣΤΑ τραγουδιών ΓΙΑ ΠΑΙΞΙΜΟ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΩ ΤΟ ΧΑΠΙ ΛΟΥ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΏΣ ΘΑ ΜΟΥ ΦΑΝΕΙ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ.
ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΩ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ. ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΗΔΗ, ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΛΛΑ ΟΚ, ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΤΙΣ ΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΓΗΡΑΙΟΙ ΔΙΑΝΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΤΙ ΜΕ ΚΟΛΛΑΕΙ, ΚΑΤΙ ΜE ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ.

ΝΑ ΒΡΩ ΤΙ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ. ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΜΟΥ, ΚΑΘΩς ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΘΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΑΝ ΤΗ ΓΛΑΣΤΡΑ, ΑΣ ΒΑΛΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΤΙ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ Η ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΚΙΤΣ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΕΙΝΑΙ ΧΟΝΤΡΗ, ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΗ, ΕΙΝΑΙ ΚΙΤΣ, ΔΕΣ ΠΟΣΟ ΑΛΛΑΞΕ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΣΧΟΛΕΙΟ/ ΚΑΘΟΤΑΝΕ ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΘΡΑΝΕΙΟ, ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΟ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΒΑΛΕΙ..."  ΚΑΝΩ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ, ΟΙ ΛΑΙΒ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΕΝΝΟΩ.
ΕΠΙΣΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ, ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ giati einai super ΟΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ, Η ΛΟΡΕΝ, ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΑΠ ΑΥΤΑ, ΛΕΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΣΚΗΝΗ. ΧΑ, ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΣΕΣ, ΑΝ ΤΥΧΟΝ ΕΡΘΟΥΝ: ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚA, ΑΥΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΕΣ/ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΜΕΝΕΣ, ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΗ, ΠΑΤΖΑΡΙ. (ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.)

ΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΥΧΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΙΣ 20 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΣΤΙΣ 9 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΜΠΑΡ ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΕΡΑΣΤΕ. ΟΥΤΕ ΓΑΜΟΣ ΝΑ 'ΤΑΝΕ, ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.

ευτυχως που υπαρχουν νταρντάνοι

Δυο πραγματα εχω να πω.
1) Αν ειναι να στραμπουλήξεις το ποδι σου σε ένα μπαρ πρεπει να εχεις κανει πεντικιούρ.
2) Αν θες την προσοχή ολων σε ένα μπαρ, στραμπούληξε το πόδι σου. Μη διστασεις να αρπαχτεις απο το πρωτο ορθιο πουκάμισο που θα βρεις οταν πέφτεις. Αν ειναι η πλατη ενος αντρα και το ύφασμα σκιστεί, ακομα καλύτερα. Αν ειναι δίπλα η γκόμενά του και νομισει οτι του την πέφτεις, και παλι κερδιζεις σε ακροαματικότητα. (στην περιπτωση μου ήταν νταρντάνος και το πουκάμισο του γερό)
Εχω κανει διαφορα σε μπαρ. Εχω φάει σουβάκια, παιξει τάβλι, χαιδέψει σκύλο, αγοράσει σιντί, λουστεί με το ποτό του διπλανού. Χθες το βραδυ στραμπούληξα και το πόδι μου. Μετα ολο το μπαρ επεσε πάνω μου να δει πώς είμαι. Πονάς; ακουγοταν καθε λιγο και λιγάκι μια χωρωδία. Πονάω, υπαρχει περίπτωση να πονούσα πριν πεντε λεπτά και τωρα να μου πέρασε; Πως ΕΊΣΑΙ; (Ρεζίλι και με το ποδι ξεπαπούτσωτο).Ο ιδιοκτητης εφερε πάγο. Ενας αλλος σκαμπό για το πόδι. Η ολγα εφερε το αυτοκινητο μεχρι την πορτα για να με παει σπίτι. Ο Π. με στηριξε στα πεντε μετρα μεχρι το αυτοκίνητο. Παραλίγο να με κουβαλήσει αλλα κρατησα χαρακτήρα.

Κατεβαινω Αθηνα σήμερα. Δουλειά και διασκέδαση, ελπίζω δηλαδή, και χωρις να εχω να παω καπου συνταρακτικά. Χωρις να ξέρω πού θα μείνω - ο φίλος που με φιλοξενεί δεν απαντάει. Χμ. Με φανταζομαι, με μια βαριά βαλίτσα ν' ανεβαινω μια ατέλειωτη ανηφόρα, το στραμπουληγμενο πόδι μου να πρηζεται κι αλλο, να βρέχει, ο φίλος να ανοιγει την πόρτα και να λεει, Ποια είσαι; Σε ξέρω; κΟΙΜΑΜΑΙ ΣΤΑ ΣΚΑΛΆΚΙΑ ΤΟΥ, με μαξιλάρι τη βαλίτσα και το πρωι με κλωτσάει μια καθαρίστρια λεγοντας- δε μπορεις να κοιμηθες εδω, ειναι χολ!
Ενας θετικος οραματισμός τώρα: η βαλίτσα ειναι ελαφριά, ο Οδ. με παραλαμβανει πακέτο με τη βαλίτσα, το στραμπουληγμενο μου πόδι έχει περάσει τελείως, ο καιρός ειναι σούπερ, βλέπουμε ταινια και κοιμομαστε στη μία το βράδυ, (εγώ παίρνω το καλό δωμάτιο) και ξυπναω το πρωι στις εντεκα φρέσκια και παω να κανω τη δουλειά κεφάτη και ψύχραιμη... το βραδυ βγαινω και χορευω (το στραμπουληγμενο πόδι έχει φτιάξει λεμε) και ζήσαν αυτοι καλά κι εμείς καλύτερα.
Τον Ο. τον πετυχα στη θεσ/νικη τελικα, θα φτάσουμε λεει ταυτόχρονα στην Αθηνα, πρώτα ο θεός, και θα συναντηθούμε στο σπίτι του και θα ειναι (πιστευει!) εκεί πριν από μενα. Καλα την ειδα εγω τη ρωσιδα του πρώτου -αυτη θα με μαζέψει.
[Τον καιρο τον τσέκαρα στο ιντερνετ καλού κακού, με τους θετικούς οραματισμούς δε βγάζεις άκρη: rainy days are over.]

Έχουν γέλιο οι απαντησεις του Θανάση Χειμωνά στα ΝΕΑ, στο ερωτηματολόγιο του Προυστ. Επειδή απαντάει με απόλυτη ειλικρίνεια και μηδέν στήσιμο. (Αυτος ειναι ο θανάσης.) Αλλα και του Πετρου Τατσόπουλου οι απαντησεις ήταν έτσι. Αλλοι απαντανε σ' αυτο το ερωτηματολόγιο 'ποιητικά'. Στην ερώτηση λοιπον ποιο ειναι το προσωπικό σου ΜΟΤΟ ο Θαν. αναφέρει εναν στιχο του Παπακωσταντίνου. Τυχαίνει να γνωρίζω ότι εννοεί τον εξής: 'Ευτυχώς που η πατρίς δικαιώνεται σε ταβέρνες πλατείες και αλάνες/ ευτυχώς που υπάρχει κι ο ερωτας, ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες.'
[Το αγαπημένο μου βιβλίο του παραμένει το Ραμόν, εκδ. Kedros.]

ΥΠΑΡΧΩ και αλλα υπαρξιακά

φωτο STEREOBIRD.COM

Υπάρχω. Διχως αμφιβολία. Το έγραψε και ο Δημήτρης Σωτάκης στο impossibly cool kai ολοκληρωμένο site του. (Οχι σαν κι εμένα που το δημοσιευσα ενω ηταν -και ειναι-ακόμα στα μπετά). Απλά, κανεις δεν ξερει πού βρίσκομαι αν πάσα στιγμή. Ούτε κι εγώ. Ειδικά δεν ξέρω πού θα βρίσκομαι την επόμενη στιγμή. (Το γνωστο: ποια είμαι, πού παω;) Πραγμα που εκνευριζει πολλούς ανθρώπους που με συναναστρεφονται. Π.Χ. τη μαμά μου. Ένας διάλογος:
- θα φύγεις αύριο παιδάκι μου;
- Δεν ξέρω.
- Ποιος ξέρει;
- Άγνωστο.
- Μα πρέπει να βγάλεις εισιτήριο σήμερα.
- θα βγάλω αύριο.
= Κι αν δεν βρεις;
- Αν δε βρω δε θα φύγω.
- Κι εγώ πώς θα το ξέρω; Να παω σε χαρτορίχτρα;
- ΚΑΛΉ ΙΔΈΑ. Και αμα μάθεις πες μου κι εμένα.

Επισκεφτείτε και το κοινωφελές φιλανθρωπικό ίδρυμα Σωτάκη παρακαλώ, που σπονσοράρει εικαστικές εγκαταστάσεις, βουλγάρικα μπαλέτα και ποιητικές βραδιές, αλλα κυριως τα πατατοχάμπουργκερ του συγγραφέα. (Λες να κάνω κι εγώ ένα ίδρυμα;)

Εδω που τα λέμε, πάντως, καμιά φορά αναρωτιέμαι: Υπάρχω; Ισως γι' αυτο να γράφω εδώ πέρα, για να το επιβεβαιώσω.

URBANview

φωτο-STEREOBIRD.COM

Ωραια απο εικαστική άποψη η σελίδα του συνεντευξοκειμένου μου στο ντιζαινάτο ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ της εφημερίδας Φιλελεύθερος Κυπρου. Την πήρε η φανατικά ούρμπαν Μαρία Μασούρα, που θυμόταν απέξω ατάκες του Χαπι Λου, και με την οποία η τηλεφωνική επικοινωνία ηταν επιμορφωτική/ ξεκαρδιστική/ουτοπική - το ενδεχόμενο κοινού ταξιδιού στη Νέα Υόρκη αναφέρθηκε, για παράδειγμα. Τώρα που την ξανακοιτάω, τη συνεντευξη, εστιάζει στη σχεση αγάπης-μίσους που έχω αναπτύξει με την Αθήνα - κάτι σαν ερωτική σχέση δηλαδή. Κι αν έχει έτσι το πράγμα, μήπως πρέπει να πάω επιτέλους να μεινω εκει και να συγκατοικήσουμε; Αλλά μετά θα χαθεί η μαγεία, έρως γκουντμπάι, μόνο μίσος. URBANview