ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΑΝΕ ΤΑ ΠΑΡΤΥ

Θα το κανω στήλη. Εφοσον εχασα ήδη διαφορα στα οποία θα ήθελα να είχα πάει, (μια παρουσιαση της Σωτης Τριανταφύλλου, μία της Δημητρακάκη και το φοβερό παρτυ του ΜΗΛΟΥ), θα παρουσιάζω εδώ αυτά που θα ήθελα να ειχα δει και δεν τα καταφερα (λογω αποστασης) υπό τον τίτλο ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΑΝΕ ΤΑ ΠΑΡΤΥ.

Τι χάνω την Πεμπτη;

ΖΕΦΗ ΚΟΛΙΑ, 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ στις 19.00, παρουσιαση του βιβλίου της Χ-Αιματος στο Βιβλιοπωλείο ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΗ ΣΤΟΑ: Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ.: 210 6800644-6.

Θα μιλήσουν η Τζέλα Παυλάκου, δημοσιογράφος και ο Γιάννης Μπασκόζος, δημοσιογράφος, συγγραφέας του ΜΕΖ, διευθυντής του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ.

Μ' αρεσουν ολα σ' αυτο το βιβλίο, εκτος απο τον τίτλο. Αλλα μην ασχολείστε, ειμαι παραξενη. Εδω δε μ'αρεσει ουτε ο τιτλος του δεύτερου δικού μου βιβλίου, ΣΧΕΔΟΝ ΣΟΥΠΕΡ, ολο σκεφτομαι ότι έπρεπε να προτιμήσω το ΜΙΣ ΛΑΠΤΟΠ, που του ταίριαζε, και που ηταν η αρχική μου παρόρμηση, αναρωτιεμαι αν θα μπορούσα να το ξαναβγάλω με καινουριο τίτλο, ή αν θα πέσουν μηνύσεις για εξαπάτηση του κοινού. Η Ελίζαμπεθ Βερτζελ παντως το έκανε.

Tο βιβλιο αυτο εχει χιούμορ, ρυθμό, μοντέρνο στόρυ, σπίντα και πολλη ακριβή πιτσιρικάδικη σλανγκ, που η συγγραφέας κατεχει απο το γιό της.
Επισης η Ζεφη εχει πλάκα και στυλ, και πάω στοίχημα οτι θα σας γραψει μια foberή αφιέρωση αν πατε.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΑΝΕ ΤΑ ΠΑΡΤΥ

Τι χανω παλι;

Τον Ανθρωπο Καλαμπόκι.

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ Δημήτρη Σωτάκη, του οποίου η φάτσα εχει εμφανιστει συχνα πυκνα εδω πέρα.

Σήμερα, στον Παπασωτηρίου, Πανεπιστημιου και Κοραή, στις 7.30, αντε οχτώ. Παντα αργούν λίγο αυτα τα πράγματα.

Τον παρουσιάζει ο άλλος φίλος, ο Θανάσης Χειμωνάς. Θα διαβάσει ο (φίλος του συγγραφέα) Ρενος Χαραλαμπίδης και θα συνοδέψει μουσικά το κιθαριστικό ντουέτο REMATE, που ειμαι σιγουρη οτι θα σκιζει διοτι ο Σωτακης, ας το πω, ειναι και μουσικος μουσικάρα. Δεν θα αποκαλυψω περισσότερα.

Επισης γουσταρω τον Ρενο Χαραλαμπίδη, οχι αυτον που παιζει στις σειρές, τον αλλον, που εκανε το φοβερό ΝΟ ΜΠΑΤΖΕΤ ΣΤΟΡΥ -που ειδα φεστιβαλ Θεσ/νικης. ΞΕΡΩ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ταυτοπροσωπία.

Οσον αφορά το βιβλίο, συμφωνώ με την κομψή κριτική του Δημήτρη Μαμαλούκα. Θελω να αποκαλύψω ομως οτι περιέχει και ζωγραφιές, υπέροχες ζωγραφιές των ηρωων του βιβλίου, τις οποιες εκανε μια φιλη του συγγραφέα, απο φατσες φιλων του συγγραφέΑ. Δηλαδή, ναι, αυτη η ψυχεδελική φατσα του Ντον, που βλεπουμε μεσα στο βιβλίο σε τετραχρωμία, υπάρχει στην πραγματικότητα!

Επίσης, ναι, αυτος ο συγγραφέας έχει πολλούς φίλους.

Το βιβλίο ειναι ισως το καλύτερο του Σωτάκη, που έγραψε, ανάμεσα σε άλλα, την ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ, (ΕΚΔ. Κεδρος, 2006) και την Πράσσινη πορτα (Μεταίχμιο) που πήραν διθυραμβικές κριτικές.

Τι μου θυμίζεις τώρα... Το προηγούμενο παρτυ- παρουσιαση το κάναμε μαζί, για τα βιβλία μας (ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ του κ ΣΧΕΔΟΝ ΣΟΥΠΕΡ μου), στο ΜΠΑΡ Αλχημιστής, στου Ψυρρή, πριν απο δύο χρονια. Ηταν καλοκαίρι, νομιζω Μαιος και κανεις δεν ακουγε τι λεγαμε. Ηταν ολοι εξω στον πεζόδρομο, στα πεζούλια. Καποιους τους ειχε ήδη ξεπαστρέψει το κρασί απο την βιβλιοπαρουσίαση της προηγούμενης μέρας, δε λέω τίνος. Ρεει πολύ κρασί σ' αυτα τα μέρη. Θυμαμαι οτι κατα τις δύο τα κουτσοπίναμε, με Κατερίνα Φράγκου και Ικαρο Μπαμπασάκη και Ταδε και οτι ο... αρπαξε ενα τριαντάφυλλο και... Α, οχι, αυτο δε μπορώ να το πω. )

Με λίγες ημέρες διαφορά, ειχε κυκλοφορήσει τότε και το βιβλίο του Θ. Χειμωνά, Η μπλε ώρα. Φοβερό Τάιμινγκ.

Αν πάτε, στο τέλος καντε καμια ερώτηση για τους Ντουράν Ντουράν, και οχι, δεν θα σας πάρουν με τις λεμονόκουπες.

μια κομιξομανής παραμιλάει

Αυτή τη βδομάδα διαβάζω Κερτ Βόνεγκατ, σε μετάφραση Σωτης Τριανταφύλλου, και ΝΕW YORK SHITTY, EKD. OPERA. Μολις διάβασα Λουθία Ετσεμπαρία, Ενα θαυμα σε ισσοροπία, (θα δημοσιευτεί στα ΝΕΑ του Σαββάτου το σχετικο κειμενο) και το καταπληκτικό κομικς BLANKETS.
Είμαι κομιξομανής, το παραδέχομαι δημοσίως, φταίει το οτι εκτέθηκα σε κομικς πολύ μικρή, στην πρωτη δημοτικού ξεκίνησα τα Μικυ Μαους, τα οποία ξεφορτώθηκα δια παντος οταν ανακαλυψα τα Αστερίξ, τα οποια δεν θα ξεφορτωθώ ποτέ, ποτέ, ποτέ , τα ξερω απέξω και τα κανω επαναληψεις και τα εχω ολα. Ο αδερφος μου εχει τα Λούκυ Λουκ, οπότε εντάξει, τα εχουμε χωρίσει. Αυτος γουσταρει περισσότερο τα Λουκυ Λουκ, κάποιου ειδους αντρική υποχρεωση φανταζομαι , να γουσταρεις εναν τύπο που χανεται με το αλογο του στο ηλιοβασίλεμα, ενας φτωχος και μονος καουμπόι κλπ, τι πιο αντρικο, και σεξυ απο αυτο; Ενας χοντρος που χλαπακιάζει γουρούνια σε κάθε ευκαιρία; Μάλλον όχι. Ενταξει, καταγουστάρω και τα Λούκυ Λουκ, σχεδον εξισου, ωχ δεν ξερω, εξάλλου ολα τα Λουκυ Λουκ δεν ειναι ίδια. Σίγουρα γουσταρω το Καλαμιτυ Τζεην περισσοτερο απο το ΑΣΤΕΡΙΞ Ο ΓΑΛΑΤΗΣ.
Επισης λατρεύω τα ΟΥΜΠΑ ΠΑ, που εβγαλε ο Γκοσινύ πριν πεθανει, με τον Ινδιάνο και τον 'παραένα δοντι φαφούτη που ειναι πια φαφούτης'. Έχω τρια, μου λειπει το ενα, αν κάποιος χριστιανος το έχει ή ξερει που θα το βρω, ας μιλήσει. Α, Γκοσινύ, ποσο εκλαψα οταν πέθανες. Εκλαψα επισης οταν πεθανε ο REISER, καταστραφηκα, ποσες φορές διαβασα τη ΖΑΝΙΝ και το μεγαλο ρεμάλι...
Λοιπον, γουσταρω βασικα τους Ιταλογάλλους στα κομικς, να είναι καλά η ΒΑΒΕΛ που μας τους έμαθε, αλλα εχω φαει τη φλασια κ με τους Αμερικανούς, λογω μάλλον και της λογοτεχνιας - τους 300 π.χ. τους ειχα χρονια πριν γινουν ξαφνικα διασημοι, καθως και το ΡΟΝΙΝ. Καλα ολα αυτα, και τα σκιτσα του ειναι ΤΕΧΝΗ, ΤΕΧΝΗ, ΤΕΧΝΗ, άλλα δεν τα ξαναδιαβάζω εκατο φορες σαν το Γκοσινι, Αλταν, Κορτο ΜΑΛΤΕΖΕ , REISER, και αλλους πολυαγαπημενους. Ηταν παρεα για χρονια, παροτι παντα η αγαπη προς τη λογοτεχνια υπερίσχυε αυτης των κομικς -εμ ισως οχι παντα. Πρέπει να αναφέρω οπωσδηποτε εδώ τον θειο μου τον Κωστα που ειναι υπεύθυνος για το γεγονος οτι διαβαζα Βαβελ απο βρεφος αλλα και για το οτι διάβασα στην έκτη δημοτικού ΜΑΡΚΗΣΙΟ ΝΤΕ ΣΑΝΤ, (Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΝΤΟΥΆΡ, ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΡΥΒΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΏΜΑ ΣΑΝ ΧΡΥΣΗ ΛΙΡΑ) Μαξ Βέμπερ και Στρατή Τσίρκα. Καλά, τετοια βιβλιοθήκη ουτε η δημοτική της Καβάλας. Τον Τσιρκα τοτε φυσικα τον βαρέθηκα, κατάφερα αργοτερα να ενθουσιαστώ με την τριλογία.
Αληθεια υπάρχει ενας αντίστοιχος του reiser σήμερα και ποιος είναι;

Εσεις τι διαβάζετε; Και ποια η θεση σας στην κοσμοϊστορική μάχη ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ -ΑΣΤΕΡΙΞ?

κατσίκι sucks

αυτό μου το εστειλε η Ζεφη

Δεν τρωω κατσίκι, αρνι, κοκορέτσι, μαγειριτσα. Αμα μου το βαλεις ολοκληρο ψοφιο γουρούνι μπροστα μου με ενα μηλο στο στομα, ουτε κι αυτο θα μπορεσω να το φαω. (οπως συνεβη στη Νυρεμβεργη το 2000, σ' ενα τσιμπούσι, όπου το ανάσκελο ζώο επιανε εναν ολοκληρο παγκο). Επισης με χαλαει η ιδεα οτι καποιοι σ' ενα χωραφι σουβλιζουν ενα ολοκληρο προφανες ζώο, που δεν παρουσιαζεται σε κομψα μπριζολακια μετά, αλλα σε φλουδες σάρκας που πρεπει να σκισεις μονος σου απο το κουφάρι. Ακομα περισσοτερο με χαλαει το πρωινο ξυπνημα -για να γδαρεις, τραγουδήσεις, μαρινάρεις, παλεψεις με το ζώο.
Αρα το Πασχα ΔΕΝ ειναι η αγαπημενη μου γιορτη.
Καθε χρονο στο πατρικο μου συνεβαιναν λοιπον τα εξης. Πηγαιναν γονεις και σογια στο κτημα, στο χωριο, ετοιμαζαν το κατσικι, το διαβαζαν, το έπλεναν -τελευταια μαλιστα το έθαβαν κιολας- και εγω εσκαγα, κυρία, κατά τη μία, κουβαλώντας το γλυκο και ο,τι ξεχασαν (2 λεμονια και το τυρί, μια πιατέλα για τα καποια, τρεις σακούλες) και τους εβρισκα ενθουσιασμένους να σουβλίζουν εναλλαξ, ντάλα ο ήλιος, αν και παντα καποιος δύσμοιρος σουβλιζε περισσότερο απο τους αλλους. Εγω τωρα, ως μη φαν κατσικιού, δεν έπρεπε να σουβλίζω, καμια φορα ομως παραμυθιαζόμουνα (οπως ο φίλος του Τομ Σώγερ που εβαφε τον τοιχο επειδη το τέρας, ο Τομ, τον είχε πεισει οτι ειχε λεει φοβερή πλάκα το βάψιμο τοίχου, τσακίρ κέφια) και ζηλευα και γυρνούσα λιγο τη σούβλα.
Κορόιδο.
Μετα ετρωγα τις χοιρινές μπριζολιτσες και διάβαζα το Αστεριξ μου στη γωνία, περιφρονωντας την εξοχή, τα ραδίκια, τα λουλούδια, τα δημοτικά τραγούδια και τον Τσιτσάνη τον ίδιο με τον οποιο μερακλώνανε οι άλλοι. Ειρωνικά, το Αστερίξ τελειωνε παντα με ενα γιγάντιο τσιμπούσι με ζωντανά, ολόκληρα γουρούνια.

Το τσούγκρισμα αυγών έχει πλάκα πάντως.

Φετος, ο φιλος ξεχασε να φερει τις μοσχαρίσιες μπριζόλες που μας είχε τάξει, σε μενα και στη Γιουντόκια, κι ετσι μειναμε με τη μαρουλοσαλάτα και το τζατζίκι. Και κατι τσουρεκια ζαχαροπλαστείου- πολυ καλύτερα δηλαδή απο της υπεροχης γιαγιας μου που εφτιαχνε τα χειροτερα τσουρέκια και την καλύτερη πίτα. Μα να σε αφηνουν νηστικια μετα απο τοση νηστεια; (ευτυχως που δε νηστευω)

ΥΓ. η βιομηχανια κρέατος ευθύνεται για το 18% του CO2. ΤΡΕΛΛΗ ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΔΗΛΑΔΗ, το ελληνικό Πασχα.
Μετα και τη θέαση των Παθων του Χριστου, του Μελ Γκιμπσον, ειμαι στα προθυρα της χορτοφαγιας.

ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΕΙΠΑ, ΝΑ ΠΑΣ

αλλο μερος, άλλο παρτυ. ασχετο -αλλα καλοκαιρινο, ε;

Εχασα το παρτυ της χρονιάς. Οπως μου το περιγράψανε ειχε τρελλο κεφι, φοβερή διάθεση για επικοινωνία και την πιο αγαπησιάρικη ατμόσφαιρα ever, τιγκα λεμε στα καλά vibes.
Λογοτέχνες λιωμα απο τον ήλιο αγαπώντες αλλήλους! Απίστευτο. Κατι εκανε η Λωρη- πάλι.
Μάγια;
Και τι περιειχαν εκεινα τα σουβλάκια μοτσαρέλας; Έκστασυ?

Ειχα αγορασμενο εισιτήριο απο αυτα που δεν αλλάζουν, ειχα ραψει φορεμα (ΟΚ, πλακα κανω), ειχα τηλεφωνηματα που ρωτούσαν αν θα παω.
Μεσημεριάτικα στο Λαυριο, λεγαμε, σα βαφτίσια θα είναι, λέγαμε... Και ποιος ξυπναει πρωι πρωι, λέγαμε.
Η Ζ. που το έχασε λογω μεσης, συνοψίζει "κρίιιμα που δεν πήγαμε, λοιπόν... μου αρέσουν αυτά τα σάλια εμένα, τύπου σαν να μας αμολήσανε σε παιδότοπο, μου αρέσει όταν χαλαρώνουν τα ήθη ... γενικώς...."'
Α, Ζ. πώς την πατησαμε έτσι;

υγ. Ο Σουρούνης -καταμεσημερο, ντάλα ο ήλιος στο τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου- το πήρε το βραβείο. Εννοώ το βραβείο του περιοδικού ΝΑ ΕΝΑ ΜΗΛΟ για το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς, τον λόγο για τον οποίο εγινε το όλο παρτυ. Ας δημοσιευσω και τη short list. Πρωτα οι κυρίες.

Ελένη Γιαννακάκη «Τα χερουβείμ της μοκέτας»
Αντζελα Δημητρακάκη «Το μανιφέστο της ήττας»
Πέτρος Τατσόπουλος «Η καλοσύνη των ξένων»
Αντώνης Σουρούνης «Το μονοπάτι στη θάλασσα»
Αλέξης Σταμάτης «Αμερικάνικη φούγκα»

ΤΑΙΝΙΑ ΩΣ ΤΙΜΩΡΙΑ- πως να γινεις χορτοφαγος

Σήμερα, σ' ένα μειλ που έγραφα στη Ζεφη, συνειδητοπoιησα ότι δεν έχω δει ακόμα τη ΝΕΚΡΗ ΝΥΦΗ του Μπαρτον, αλλά έχω δει το O διάβολος φορούσε Πραντα. Τι λέει αυτό για μένα ως άτομο και ως σινεφίλ; Ντρέπομαι. H Μεριλ Στριπ ήταν θεά βέβαια.

Για τιμωρία είδα ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, του Μελ Γκίμπσον. Ένας φίλος μου επισήμανε ότι δεν χρειαζόταν αυτό το μέτρο, εφόσον έφαγα στη μάπα όλο το διαγωνιστικο του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης φέτος τον Νοέμβριο, όλες τις Κινέζικες αυτοβιογραφικές-σχολικές και Βραζιλιάνικες σαπουνόπερες και Γερμανικές κλειστοφοβικές ταινίες που μπορεί να φάει κανείς στη μάπα σε έξι μέρες, καθώς και τον σουρεαλιστή Σβατζεμάγιερ (η κάπως έτσι) οπότε, λέει, δικαιούμαι να βλέπω Χολιγουντ όλη την υπόλοιπη χρόνια. Έφαγα επίσης στη μαπα μια αγενή κοπέλα με ύφος υπουργού, που δεν μου έδινε το δημοσιογραφικά πακέτο, ούτε με αφηνε να περάσω στα γραφεία, πράγμα που συντέλεσε στην μέτρια μου εντύπωση από το φετινό φεστιβάλ, το οποίο ήμουν προκατειλημμένη εξαρχής να λατρέψω, διότι τέτοια είμαι, μια γεννημένη φεστιβαλτζού που τη βρίσκει να σερνει τον κώλο της στα πατώματα και να βλέπει Δανέζικες λόου μπάτζετ ταινίες, χωρίς καμία απαίτηση για βελούδινα καθίσματα, ή θέση, αρκεί οι λόου μπατζετ να βλέπονται.

Μπορούσα βέβαια να είχα δει το αφιέρωμα στον Βεντερς, (ας ξαναέβλεπα για εικοστή φορά τα Φτερά του Έρωτα, είχε και ταινίες του που δεν έχω δει) ποιος μου έφταιξε;

Το πακέτο το πήρα την τελευταία μέρα καταλαθος, επειδή με παρέσυρε μια φιλη, διότι δε γούσταρα να ξαναδώ αυτήν την μικρή υπουργό στη ζωη μου, οποτε πάσαρα τις προσκλήσεις μου σε φίλους, εφοσον έφευγα την επομενη για το Ναύπλιο.

Τα ΠΑΘΗ του Μελ πω πω, πολύ σπλάτερ, μια φιλη περασε κουκουλωμενη με το μπουφαν στο κεφάλι τη μιση ταινια, ήτανε σε προβολή στο σπίτι φίλου, που του φάνηκε κατάλληλο θέμα μέρες που είναι. Αλλά εκείνος ο Γολγοθάς ήταν ατελείωτος, εκείνοι οι Εβραίοι πολύ κακοί, γιατί τόσο αίμα; Είχε ένα σχετικό σχόλιο το SOUTH PARK, τον έκανε τον Μελ ρόμπα… εγώ είμαι με το SOUTH PARK.

MOST OF ALL WE 'VE GOT TO HIDE IT FROM THE KIDS

Είδα επιτέλους σε ντιβιντί τον Graduate, ελληνιστί ΠΡΩΤΑΡΗΣ, με Αν Μπάνκροφτ κ Ντάστιν Χόφμαν, υπέροχοι και οι δυο τους, αυτή παγερή, παραιτημένη, πικρόχολη, κυνική του κερατά σαραντάρα, αυτός αποπροσανατολισμένος εικοσάρης που δεν ξέρει τι θέλει, δεν τον συγκινεί τίποτα, τον συγκινεί μόνο λίγο το ξερό, ξενοδοχειακό γαμήσι με την Μπάνκφροφτ, αλλά πολύ -τρομερά- η κόρη της όταν τη γνωρίζει. Ήταν τα σίξτις, που οι άνθρωποι παντρεύονταν για πλάκα και παίρνανε αποφάσεις στο άψε σβήσε - και δεν έμεναν μέχρι τα σαράντα με τους γονείς τους. Η Μπάνκροφτ παίζει τη Mrs Robinson, επιτέλους κατάλαβα πού αναφέρεται το τραγούδι των Simon & Garfunκel, μόνο που οι στίχοι είναι αλλού γι’ αλλού, άσχετοι με την ταινία τελικά.

Τον συγκεκριμένο καταγρατσουνισμένο δίσκο (ναι, βινίλιο) μου τον χάρισε όταν ήμουνα στο γυμνάσιο ο πιο ψαγμενος μπάρμαν της Καβάλας με του οποίου την μικρη αδερφή κάναμε παρέα μικρές. Πρόσθεσα κι εγώ κατι γρατσουνιές. Επίσης θυμάμαι ότι διαβάζαμε στα κρυφά τα (σόκιν) κόμικς του. Είχε κόλλημα με τη Βαλεντίνα του Κρέπαξ. Άρα εχω κι εγώ κόλλημα με τον Κρεπαξ.