ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Ειδα την ταινια ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, του Γιάνναρη. Δεν τηs αξιζε που την ειδα σε χαμηλη ανάλυση στο www.greek-movies.com το οποιο εχω ταραξει τελευταια, διοτι δεν εχω τηλεοραση και πες οτι θελω να δω, τι κανω; Μπαινω εκει και βλεπω ενα αριστουργημα ή μια μπαρούφα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ- Αριστουργημα με ντοκυμαντεριστικο ύφος, που μου θυμιζει το ΜΙΣΟΣ του Ματιε Κασοβιτς. Μεχρι να σκασει η ξανθια ελληνιδα ηθοποιος ημουνα σιγουρη οτι ολοι ειναι ρωσοποντιοι και τους τραβάνε με κρυφή κάμερα. Αυτο το μισοκοιμισμενο σεξυ νωχελικο ύφος του πρωταγωνιστή απο το Μουνίδι (Μενίδι) δεν παιζοτανε. Σπασε πλακα να ειναι ελληνας, δε θα το πιστεψω, τοσο ψημένη είμαι.
'Σιγουρα μια πολύ αξιόλογη προσπαθεια', διαβασα σε ενα site κριτικης ταινιων. Αν αυτο ειναι 'προσπαθεια' οι υπολοιπες ελληνικές ταινιες τι είναι; Ασε που συχαινομαι γενικά την εκφραση 'μια αξιολογη προσπαθεια' οταν δεν αφορα αθλητες του στιβου ή κατι παρομοιο.
Τελικα ο πρωταγωνιστης (Σταθης Παπαδοπουλος) και ολοι οι ηθοποιοι ειναι ελληνες! εκτος απο την Θεοδωρα Τζημου που την ειχα για ελληνιδα: εχει γεννηθει στο Ουζμπεκιστάν.

ΑΛΛΟ-Διαβασα τα βιβλιαρακια της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπιας, που δινει δωρεαν με την εφημεριδα. Κανονικά είμαι εναντιον των βιβλιων-τσαμπα-με-εφημεριδες, αλλα προκειται για όμορφη εκδοση σε καλο χαρτι (ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ) και ενοσω εγω διαβαζα το 'TRUE LOVE- στοιχεια απο ενα εγκλημα', tou ΑΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ, ο μπαμπας μου που διαβαζε στο μπαλκονι τον αρχιγκάνγκστερ του Β.Βασιλικού, δηλωσε οτι ο Βασιλικος ειναι πολύ μάγκας, και τον προτιμαει απο τον νουαρ Χουάν Μαντριντ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ που του εδωσα να διαβασει χθες. (ο Μαντριντ ειναι βασιλιάς των νουάρ, περυσι τον εσερνε στις παραλιες η Αυγουστινα, για παράδειγμα). Δεν ξερω βεβαια αν το προτιμαει και απο τα ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ που του εδωσα να διαβασει σήμερα. Οποιος ερχεται σ' αυτο το σπιτι διαβαζει και πεντε βιβλια, εφοσον δεν υπαρχει τηλεοραση.
ΥΓ. Λεω να νοικιάσω την ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ και να τη δω σαν ανθρωπος.Σε προτζεκτορα κ με παρεα δηλαδή.

και μετά ετριψα τα πλακάκια με την οδοντόβουρτσα

Η φιλοσοφια του Αντυ Γουόρχολ, εκδ. Τσαγκαρουσιάνος: εχω ακομη 2 πραγματα να πω πανω σ' αυτό.

Έζησε με μοναδικό στυλ. Τα ταπεινά κίνητρα που τον οδήγησαν εκεί – φοβίες, ανασφάλειες και εγωκεντρισμός που θα μπορούσε να θρέψει δέκα ψωνισμένους ηθοποιούς- ενδιαφέρουν λιγότερο από το γεγονός ότι τα μετουσίωσε σε τέχνη. Ο Γουόρχολ νομιμοποίησε τον τρόπο ζωής του -και πόσοι μπορούν να το ισχυριστούν αυτό;
Σε φάσεις ξεχειλώνει, ακριβώς όπως στις υπερβολικής διάρκειας κινηματογραφικές αναπαραστάσεις ανθρώπινων στιγμών των ταινιών του: αφιερώνει σαράντα σελίδες στο πώς μια ψυχαναγκαστική φίλη του καθαρίζει το σπίτι της – σε στυλ, κατούρησα, σκουπίστηκα με το πετσετάκι, μετά με το δέυτερο πετσετάκι, μετα ομως μου τελειωσε το χαρτι υγειας και πηγα και εβαλα καινούριο, μετά επλυνα σχολαστικά το μουνί μου και καθαρισα με τρια διαφορετικά απορρυπαντικά το σημείο της τουαλέτας οπου ειχε σταξει μια σταγόνα. Μετα έπεσα στα γονατα και ετριψα ολο το πατωμα της τουαλέτας με την οδοντόβουρτσα. Τελος το ξανασφουγγάρισα με χλωρινη και το περασα με σανέλ νούμερο πέντε αφου εβγαλα τα πλαστικά γάντια ΄νούμερο τρια που με στενευουν λίγο. Δεν κάνω πλάκα, αυτο το πραγμα διαρκεί 38 σελίδες.
Το βιβλίο ομως εχει άλλες 288!

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΙΑΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΧΏΡΟ ΣΤΟ ΚΡΕΒΆΤΙ.

Γουσταρω περιπου οτιδήποτε εχει κάνει ο Γουόρχολ. Και οτιδήποτε έχει κάνει ο Σταθης Τσαγκαρουσιάνος. Αρα εγραψα κριτική στα ΝΕΑ για την ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΥ ΓΟΥΟΡΧΟΛ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ. Να μερικές super ατάκες.

"Εκτός από το να είσαι ζωντανός η επόμενη δύσκολη δουλειά είναι το σεξ."
"Μερικες φορες κανουμε σεξ απο νοσταλγία για το σεξ που κάναμε κάποτε."
"Μερικοί ανθρωποι χάνουν ενέργεια απο το σεξ, και μερικοί κερδίζουν. αυτοι που χανουν ισως δε θα έπρεπε να το κάνουν καθόλου. (εγώ χάνω, λεει ο Αντυ)
"Οι αλλοι άνθρωποι πιάνουν πολύ χώρο στο κρεβάτι.
"Μου φαίνεται πως σ' αυτο το σημείο συνοψίζεται ολόκληρος ο γάμος - η γυναίκα σου σου αγοράζει τα εσώρουχά σου.
"Στην πόλη τα πάντα λειτουργούν με βάση τη δουλειά και στην εξοχή τα πάντα με βάση την ξεκούραση. Εμένα μ' αρέσει πιο πολύ να δουλέυω παρά να ξεκουράζομαι.
«Με το που απέκτησα το μαγνητόφωνό μου έσβησε κάθε ίχνος συναισθηματικής ζωής που θα μπορούσα να έχω... Από τη στιγμή που θα κοιτάξεις τα συναισθήματα από μια ορισμένη οπτική γωνία παύεις να τα θεωρείς κάτι το πραγματικό».

ΥΓ. ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ Η ΝΤΕΜΠΥ ΧΑΡΙ. ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. ΚΑΙ ΘΑ ΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΡΟ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗς ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ, ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΥΤΕς ΤΙΣ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. ΚΥΡΙΩΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ THE TIDE IS HIGH, ΠΟΥ ΕΧΩΣΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΑΟΥΝΤΡΑΚ ΤΟΥ ΧΑΠΙ ΛΟΥ.

ΜΟΥΤΡΩΣΑ ΤΩΡΑ

Επεσε στην αντίληψή μου το δημοσίευμα του Δημήτρη Αθηνάκη για το Χάπι Λου. Γράφει την άποψή του, οκέυ, σεβαστή, και καταληγει οτι το βιβλίο, η έκδοση απο τον Κεδρο δηλαδή, έχει πολλά τυπογραφικά λάθη.
Έχει δίκιο.
Τι να πω. Ζητώ συγνώμη. Δεν ευθυνομαι, εριξα τρελή δουλειά στην ανατύπωση... Το κειμενο που πρωτοέγραψα σιγουρα δεν είχε τετοια λάθη.
Στεναχωρέθηκα.
Διαβάζω ξανά το Χάπι λου μήπως και το διορθώσω. Ενοσω γράφω μανιακά άλλα προτζεκτς, χανοντας ήδη τα μπανια μου με τα οποια ειμαι κολλημενη.
Το gremlin φτάνει στο σημείο να με υπερασπιστεί "επιτέλους μία συγγραφέας που έστω και επίτηδες αφήνει να βγουν στον αέρα ορθρογραφίκα και τυπογραφικά λάθη! μπράβο της" thanks gremlin! αλλα δεν ειναι ετσι τα πραγματα.

μια κομιξομανής παραμιλάει

Αυτή τη βδομάδα διαβάζω Κερτ Βόνεγκατ, σε μετάφραση Σωτης Τριανταφύλλου, και ΝΕW YORK SHITTY, EKD. OPERA. Μολις διάβασα Λουθία Ετσεμπαρία, Ενα θαυμα σε ισσοροπία, (θα δημοσιευτεί στα ΝΕΑ του Σαββάτου το σχετικο κειμενο) και το καταπληκτικό κομικς BLANKETS.
Είμαι κομιξομανής, το παραδέχομαι δημοσίως, φταίει το οτι εκτέθηκα σε κομικς πολύ μικρή, στην πρωτη δημοτικού ξεκίνησα τα Μικυ Μαους, τα οποία ξεφορτώθηκα δια παντος οταν ανακαλυψα τα Αστερίξ, τα οποια δεν θα ξεφορτωθώ ποτέ, ποτέ, ποτέ , τα ξερω απέξω και τα κανω επαναληψεις και τα εχω ολα. Ο αδερφος μου εχει τα Λούκυ Λουκ, οπότε εντάξει, τα εχουμε χωρίσει. Αυτος γουσταρει περισσότερο τα Λουκυ Λουκ, κάποιου ειδους αντρική υποχρεωση φανταζομαι , να γουσταρεις εναν τύπο που χανεται με το αλογο του στο ηλιοβασίλεμα, ενας φτωχος και μονος καουμπόι κλπ, τι πιο αντρικο, και σεξυ απο αυτο; Ενας χοντρος που χλαπακιάζει γουρούνια σε κάθε ευκαιρία; Μάλλον όχι. Ενταξει, καταγουστάρω και τα Λούκυ Λουκ, σχεδον εξισου, ωχ δεν ξερω, εξάλλου ολα τα Λουκυ Λουκ δεν ειναι ίδια. Σίγουρα γουσταρω το Καλαμιτυ Τζεην περισσοτερο απο το ΑΣΤΕΡΙΞ Ο ΓΑΛΑΤΗΣ.
Επισης λατρεύω τα ΟΥΜΠΑ ΠΑ, που εβγαλε ο Γκοσινύ πριν πεθανει, με τον Ινδιάνο και τον 'παραένα δοντι φαφούτη που ειναι πια φαφούτης'. Έχω τρια, μου λειπει το ενα, αν κάποιος χριστιανος το έχει ή ξερει που θα το βρω, ας μιλήσει. Α, Γκοσινύ, ποσο εκλαψα οταν πέθανες. Εκλαψα επισης οταν πεθανε ο REISER, καταστραφηκα, ποσες φορές διαβασα τη ΖΑΝΙΝ και το μεγαλο ρεμάλι...
Λοιπον, γουσταρω βασικα τους Ιταλογάλλους στα κομικς, να είναι καλά η ΒΑΒΕΛ που μας τους έμαθε, αλλα εχω φαει τη φλασια κ με τους Αμερικανούς, λογω μάλλον και της λογοτεχνιας - τους 300 π.χ. τους ειχα χρονια πριν γινουν ξαφνικα διασημοι, καθως και το ΡΟΝΙΝ. Καλα ολα αυτα, και τα σκιτσα του ειναι ΤΕΧΝΗ, ΤΕΧΝΗ, ΤΕΧΝΗ, άλλα δεν τα ξαναδιαβάζω εκατο φορες σαν το Γκοσινι, Αλταν, Κορτο ΜΑΛΤΕΖΕ , REISER, και αλλους πολυαγαπημενους. Ηταν παρεα για χρονια, παροτι παντα η αγαπη προς τη λογοτεχνια υπερίσχυε αυτης των κομικς -εμ ισως οχι παντα. Πρέπει να αναφέρω οπωσδηποτε εδώ τον θειο μου τον Κωστα που ειναι υπεύθυνος για το γεγονος οτι διαβαζα Βαβελ απο βρεφος αλλα και για το οτι διάβασα στην έκτη δημοτικού ΜΑΡΚΗΣΙΟ ΝΤΕ ΣΑΝΤ, (Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΝΤΟΥΆΡ, ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΡΥΒΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΏΜΑ ΣΑΝ ΧΡΥΣΗ ΛΙΡΑ) Μαξ Βέμπερ και Στρατή Τσίρκα. Καλά, τετοια βιβλιοθήκη ουτε η δημοτική της Καβάλας. Τον Τσιρκα τοτε φυσικα τον βαρέθηκα, κατάφερα αργοτερα να ενθουσιαστώ με την τριλογία.
Αληθεια υπάρχει ενας αντίστοιχος του reiser σήμερα και ποιος είναι;

Εσεις τι διαβάζετε; Και ποια η θεση σας στην κοσμοϊστορική μάχη ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ -ΑΣΤΕΡΙΞ?

ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΑ ΠΑΛΙ

"Το μεγαλύτερο πρόβλημα αντιμετώπισε το αεροσκάφος ATR-42 των Ολυμπιακών Αερογραμμών, το οποίο με 28 επιβάτες εκτελούσε την πτήση 982 Θεσσαλονίκη-Λήμνος-Μυτιλήνη-Ρόδο. Όταν το αεροσκάφος έφτασε στο αεροδρόμιο της Ρόδου και ενώ βρισκόταν στη διαδικασία προσγείωσης και μάλιστα σε ελάχιστο ύψος από το έδαφος, "κτυπήθηκε" από πλευρικό άνεμο, με αποτέλεσμα να εκτραπεί μερικώς από την πορεία του και να υποστεί μικροζημιές στον ένα κινητήρα. "
Αυτή ήταν η πτήση μου για Ρόδο - και μετά Κασο. Ευτυχώς που μετάνιωσα τελευταία στιγμή και δεν πήγα. Thank god for this.

(Η ανεπίσημη ενημέρωση είναι ότι στο τσαφ τη γλίτωσε και χέστηκαν όλοι, μαζί και ο πιλότος. Γενικά η προσγείωση είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή της πτήσης και το αεροδρόμιο της Ρόδου σε άσχημο σημείο.)

Πήγα σήμερα στην καταπληκτική μουσική παρουσίαση του βιβλίου της Ασημένιας Σαράφη, Φεγγαράδα στο δέρμα, διηγήματα, εκδ. Πατάκη. Έχει ένα διήγημα εκεί για δύο γυναίκες που έχουν ένα πανδοχείο στην άκρη της θάλασσας και αρχίζουν να πηγαίνουν κιόλας με τους πελάτες, που μου θυμίζει κάπως το βιβλίο του Αϊτινού Ντανυ Λαφαριέρ, Η σάρκα του αφέντη. Επίσης μου άρεσε παραδόξως η ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο, ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ – παρότι του έχουν αλλάξει τα φώτα του βιβλίου- αλλά οκέυ, βλέπεται και σαν ντοκιμαντέρ. Και η κυνική Σαρλότ Ράμπλινγκ λέει την πιο νουάρ ατάκα, "Πάντοτε σκεφτόμουν ότι όταν γεράσω θα πληρώνω άντρες για να με αγαπούν... αλλά δεν ήξερα ότι θα συμβεί τόσο σύντομα".

Ατάκα που τσακίζει.

ΠΑΛΑΒΗ ΛΕΠΤΟΜΈΡΕΙΑ- την Ασημενια τη γνωρισα πριν δεκα χρονια, οταν πηραμε μαζι τα πρωτα δύο βραβεια διηγήματος σε εναν διαγωνισμό διηγήματος της Θεσνικης και περάσαμε τρεις μερες μαζι στο μαγευτικό Αγιο Λαυρέντη. Ηταν τα πρωτα μας -αθλια- διηγήματα. Ξανασυναντηθηκαμε τυχαία σε μια ταβέρνα!

ΦΕΡΕ ΠΙΣΩ ΤΟ ΝΕΦΡΟ ΜΟΥ

Kiss me Judas, Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα δηλαδή, αλλα ΚΑΜΙΑ σχέση.

Μισοπεθαμένος παρανοϊκός πρώην μπάτσος ψάχνει να βρει το νεφρό που του αφαίρεσαν γαμώντας στο μεταξύ μανιωδώς την κίλερ γκόμενα που του το έκλεψε, διερωτώμενος ενίοτε αν πρέπει να την σκοτώσει ή αν θα τον σκοτώσει αυτή. Bloody brilliant. * Bloody γενικώς. Κινηματογραφικοί διάλογοι, ωραίο ύφος και γραφή, σπίντα και ατάκες. Και υψηλής αισθητικής εξώφυλλο, τύπου Οξύ -για τους φαν. Δεν τρελλαινομαι για νουάρ, αυτό όμως είναι το κατι αλλο.
Ήταν μοιραίο, αν σκεφτεί κανείς ότι το βρήκα το καλοκαίρι στην Ερεσό – το ‘χαν ξεχάσει οι τουρίστες στα ενοικιαζόμενα, το μάζεψα λόγω εξωφύλλου, το ξεκίνησα καταλάθος, το τέλειωσα μέσα σε τρεις μέρες, διαβάζοντας το -αντί και- μαζί μ’ αυτά που έπρεπε να διαβάζω.

Άρεσε και στον literate-geek κομπιουτερα που εφτιαξε το εξώφυλλό μου, Νίκο, που το κατέβασε από το ίντερνετ το διάβασε σε δυο μέρες και το περιγράφει ωσ εξής*.
Μονο στα αγγλικα.
Ισως το παρατησω καπου με σχολια στην τελευταια σελιδα σε στυλ bookcrossing, να το βρει κανεις -αγγλομαθής ελπίζω, οχι καμια γιαγιά που θα το καψει στο τζάκι.
Ισως να το στειλω σε οποιον απαντησει στην ερώτηση... - αφηστε με να σκεφτω την ερωτηση!

ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ

Παίρνεις αυτον, τον βάζεις στο βιβλίο της Μήτσορα, με το υφος ακριβώς που φορούσε στην Ερωτική Αναπαράσταση, και έχεις την ιστορία που θα ήθελες να ζήσεις.

Ειδα επιτέλους την υπέροχη Ερωτική Αναπαράσταση (RECONSTRUCTION) που με έπρηξε η Φλώρα να δω εδώ και δύο χρόνια. (Ειχε δίκιο η Φλώρα.)

Μετά διάβασα, μέσα σ' ένα βραδυ, το βιβλίο Καλός Καιρός Μετακίνηση που κάποιος επίσης μου πρότεινε. (Ειχε δίκιο ο κάποιος.) Η τέλος πάντων τελευταία μπήτνικ, ή οπως αλλιώς την αποκαλεί ο τύπος, ΜΑΡΙΑ ΜΉΤΣΟΡΑ, γράφει πράγματα σαν αυτό

"Ελα όσο είναι ακόμα ανοιχτή η στιγμή, γιατί οι παλιές μου συνήθειες περιμένουν να γυρίσω σ' αυτές για να με σκοτώσουν. Η σχέση μας δε μπορεί να είναι παρά μια ανεξήγητη κινητή γιορτή. Έλα τρέχοντας."

ή σαν αυτό,

"Οι ψυχές, όταν ερωτεύονται, αποκτούν ύλη και χαιδέυονται. Οι ψυχές χαιδεύονται με τα μάτια, με τα νύχια και με τα δόντια."

Αυτά.

(de fovatai na ginei corny & cheesy)

ΑΘΗΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Αγωνίζομαι να τελειώσω μια κριτική για τον Ιρβιν Γουελς. Δε βγαίνει, ίσως επειδή τον καταγουστάρω και το κοιτάζω από εκατό μεριές το πράγμα. Ανέβαλα να τη γράψω εν μέσω εορτών και μελομακάρονων στην παγωμένη, φιλική Θεσσαλονίκη -και μετά ανέβαλα να τη στείλω. Συνήθως αυτό δεν συμβαίνει.

Για να εξασφαλίσω άμεσα το αντίτυπο έπρεπε πρώτα να τρέξω πεντακοσάρι από την πλατεία Εξαρχείων μέχρι την Ομόνοια. Μετά περίμενα δυο λεπτά έξω από ένα Αθηναϊκό Στάρμπακς τον Άγγελο, από τον παλιό μου εκδοτικό (Οξύ), να το φέρει. Μετά στήθηκα δέκα λεπτά πάλι ΕΞΩ να πίνω καφέ στους μείον τόσους, αφού ο Άγγελος καπνίζει και τα Στάρμπακς είναι σαν τα βρετανικά λεωφορεία, Upstairs, downstairs, there's no smoking on the bus.

Διάβαζα τα ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΡΕΒΑΤΟΚΑΜΑΡΑΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΕΦ την επόμενη, παραμονή Χριστουγέννων, στο τρένο -καθώς ένας ψηλός προσπάθησε να καθίσει δίπλα μου, μια κυρία τσίριζε μπροστά μου και το τρένο έκανε -ανούσιες κατά τη γνώμη μου- στάσεις παντού. Ήταν το αργό τρένο, ήταν μια δύσκολη μέρα για εισιτήρια, είχα να πάω σε ενα (δικό μου) παρτυ σε ( ξένο) σπίτι (!), και ο Γουέλς με έσωσε απο τον εαυτό μου και τους γύρω. Στα μεσοδιαστήματα έβγαζα φωτογραφίες μέσα απο τα τζάμια. Ο ψηλός κάθισε δίπλα σε μια όμορφη κοπέλα και, καθώς ο αλκοολικός μου ήρωας έπινε 7 ποτά στη σειρά πασπαλισμένα με σκόνη από ναρκωτικά χάπια - κάπου κοντά στο Λιανοκλάδι φαντάζομαι- πιάσανε την κουβέντα. Μετά η κοπέλα κατέβηκε. "Λιανοκλάδι, Λιανοκλάδι, Σούλα μ' έστειλες στον Άδη", που λέει και ο Λενος Χρηστίδης στο Μπορορό. Μπορεί να την έλεγαν Σούλα.

Είμαι στις δυόμισι χιλιάδες λέξεις και πρέπει να γράψω 900.

Να τ' αφήσω;
Όχι, ε;
Λιανοκλάδι!